Kayseri’nin Sessiz Sokaklarında Başlayan Gün
Sabahın ilk ışıkları Kayseri’nin dar sokaklarını aydınlatırken, ben hâlâ yatağımda dönüp duruyordum. 25 yaşındayım ve çoğu gün, duygularımı günlüğüme dökmekle başlar. Bugün farklıydı; o kadar sıradan bir sabah gibi başlamasına rağmen, içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Kahvaltı masasında annem eski bir temizlik malzemesi kutusunu elime tutuşturdu. “Domestos,” dedi. Sesi sakin ama bir o kadar da kararlıydı.
İçimde bir gülümseme belirdi, ama bir yandan da merak. Domestos hangi ülkenin? diye düşündüm. Çünkü küçük bir detay bile bazen hayatın başka yönlerine açılan kapı gibi geliyor bana. Anlatması saçma gelebilir ama o kutu, o sabah benim için sadece bir temizlik ürünü değildi; geçmişin, anıların ve hayal kırıklıklarının sembolüydü.
Anıların Kokusu
O an aklıma çocukluğum geldi. Evimizin banyo köşesinde, Domestos şişeleri dizili dururdu. Babam her temizlik yaptığında bana küçük görevler verir, ben de suyla karıştırıp köpürtmeye çalışırdım. O zamanlar sadece eğlenceli bir oyun gibi gelirdi bana. Ama şimdi düşündüğümde, her köpük kabarcığında babamın titizliği, annemin sabrı ve kendi küçük heyecanlarımın yansımasını görüyorum.
O gün yine o eski hissi arıyordum. Mutfağa döndüm, Domestos’u elime aldım ve şişedeki etiketin üzerindeki yazılara baktım. Küçük harflerle bir açıklama vardı, üretim yeri: İngiltere. İngiltere mi? Hayal kırıklığı birden içimi sardı. İçimde bir umut kırıntısı kalmıştı, sanki Domestos’un kökeniyle ilgili bir hikâye bulabilirim diye. Ama sadece İngiltere yazıyordu. Bir temizlik ürününün üretildiği yerin, benim için bu kadar büyük bir duygusal anlam taşıyacağını hiç düşünmemiştim.
Domestos ve Ben
Domestos’un sadece temizlikte değil, duygularımda da bir rolü vardı. Bazen bir şeyleri temizlerken, aslında kendi içimi de temizlediğimi hissederdim. O sabah banyoyu yıkarken, ellerimde köpük ve suyun birleşimiyle geçmişten gelen anılarla yüzleşiyordum. Her fırça darbesinde, hayatımdaki küçük hayal kırıklıkları siliniyor gibi geliyordu.
Kayseri’nin sabah ışığı pencereye vuruyordu ve ben hâlâ köpüklerle oynuyordum. Bir yandan hayal kırıklığım vardı; İngiltere, uzak ve soğuk bir ülke. Ama bir yandan da heyecan; çünkü bu küçük kutu, bana dünyayı düşündürüyordu. “Bir gün ben de bir yerlere gidecek miyim?” diye sordum kendi kendime. Belki bir gün İngiltere’yi göreceğim, belki de başka yerleri…
Hayal Kırıklığı ve Umut Arasında
O gün içimde bir karışıklık vardı. Domestos’un ülkesini öğrenmek küçük bir detaydı ama benim için büyük bir simgeye dönüşmüştü. Hayal kırıklığı, sadece ürünün İngiltere’den gelmiş olması değildi; aslında kendi hayatımda fark ettiğim bir eksiklik hissiydi. Ama umudu da kaybetmedim. Köpükler suya karışırken, içimde bir ses: “Her şey geçecek, bir gün her şey netleşecek” diyordu.
Banyo işini bitirdikten sonra mutfakta oturdum ve günlüğümü açtım. Kelimeler döküldü, taştı; Domestos’un kokusu hâlâ havada, duygularım hâlâ yoğun ama yazmak, sanki bütün karışıklığı biraz olsun düzene koyuyordu.
Domestos ve Benim Hayatım
Domestos’un hikâyesiyle kendi hikâyemi birleştirdim o gün. İngiltere’den gelmiş bir temizlik ürünü, Kayseri’deki küçük evimde bana geçmişimi ve geleceğimi hatırlatıyordu. Kendimi ifade etmekten çekinmemek, hislerimi saklamamak… Bunlar benim için o sabahın en büyük kazanımıydı.
Hayat bazen tuhaf yollarla öğretir insana. Domestos’un şişesiyle başlamak, geçmişi hatırlamak, küçük hayal kırıklıklarını fark etmek ama yine de umut taşımak… İşte tüm bunlar bir araya geldiğinde, sıradan bir sabah bile özel bir anıya dönüşebiliyor.
Son Düşünceler
O gün öğrendim ki, küçük detaylar hayatın renklerini değiştirebiliyor. Domestos hangi ülkenin? sorusu, sadece bir merak değildi; benim duygusal yolculuğumun bir parçası oldu. İngiltere’den gelen bu şişe, Kayseri’deki odamda bana hem geçmişi hem de geleceği düşündürdü.
Belki bir gün İngiltere’yi de göreceğim, belki Domestos’un üretildiği fabrikayı bile ziyaret edeceğim. Ama şimdilik, burada, kendi duygularımla baş başa, köpüklerin arasında kendimi buluyorum. Hayatın küçük anları, bazen en büyük hisleri doğurur.
Domestos’un İngiltere’den geldiğini bilmek, bana sadece bir bilgi vermiyor; hislerimin, hayal kırıklıklarımın ve umutlarımın aynası oluyor. Ve ben bu aynaya bakmaktan korkmuyorum.