Parantez Bacak İçin Hangi Bölüme Gidilir?
Kayseri’nin dar sokaklarından birine adım attığımda, arkamda bıraktığım hayatımın en zor anlarını bir süreliğine unutmayı başarmıştım. Sabahın erken saatlerinde, hava o kadar temizdi ki içimi çekerek derin bir nefes aldım. Sonra o gün, 25 yaşında bir genç olarak hayatımda yapmam gereken en önemli şeylerden birini yapmak üzere olduğum günün farkına vardım.
Sokaktan geçerken, toprağın kokusuyla birlikte gözlerim, sürekli büyüdükçe deformasyona uğrayan bacaklarıma kaydı. Birkaç hafta önce, bir arkadaşımın “Parantez bacak” diye dalga geçtiği günün üzerinden henüz çok zaman geçmemişti. O günden sonra, vücudumun en hassas bölgelerinden biri olan bacaklarımda bir tuhaflık hissetmeye başladım. İnsanlar göz ucuyla bile bakmaktan çekinirken, ben, her geçen gün daha da derinleşen bu duygusal yarayla nasıl başa çıkacağımı düşünüyordum.
Parantez bacak için hangi bölüme gidileceği sorusu, birkaç gün boyunca kafamı kurcaladı. Başlangıçta bu kadar önemli bir konu olduğunu düşünmemiştim. Ancak zamanla bu sorunun cevabını bulmanın, hem bedenen hem ruhen bana iyi geleceğini fark ettim. Peki, parantez bacak için hangi bölüme gitmeliydim?
Kayseri’nin Soğuk Sokaklarından Bir İçsel Yolculuğa
Hayatımda önemli bir dönüm noktasına gelmiştim. Bacaklarım, fiziksel olarak olduğu kadar ruhsal açıdan da beni sıkıştırıyordu. Kendimi tıpkı bir çiçek gibi hissettim. Yetişemediğim, büyüyemediğim, bükülüp kırıldığım, her açıdan büyümek için doğru zamana ihtiyacım olan bir çiçek gibiydim. İçimdeki korkuları büyütüp dışarıda göstermek istemediğimi biliyordum.
O gün, parantez bacak sorusuna dair cevabımın kesinlikle bulunması gerektiğini fark ettim. Bu basit soru, beni kendimle yüzleşmeye itiyordu. O yüzden, Kayseri’deki hastaneler arasında gezinmeye başladım. Gittikçe içim sıkışıyordu ama bir taraftan da heyecanlanıyordum. Belki de sonunda rahatlayacağım, belki de bu bacaklarım bana özgürlüğümü geri verecek.
Doğru Bölüm İçin Yola Çıkmak
Birinci hastaneye adımımı attığımda, koridorlardan yankılanan sesler, tavanın yüksekliği, insanların karışık bakışları, bu şehri ne kadar sevdiğimi bir kez daha hatırlatıyordu. Bacaklarımı hissetmiyor, sadece herkesin beni nasıl gördüğünü düşünüyordum. İçerideki koridorlar sanki bacaklarımdan daha fazla yer kaplıyordu. Parantez bacak problemiyle ilgili sorumu sormak, bir yudum su içmek gibiydi. Sonunda bu kadar zaman boyunca kendimi ne kadar gizlemiş olduğumu fark ettim. Sonra, nihayet doğru bölüme gitmem gerektiği hatırladım: Ortopedi. Ortopedi doktoru bana bacaklarımdaki şekil bozukluğunun, aslında bir yapı problemi olduğuna, daha iyi bir iyileşme için doğru zamanda müdahale edilmesi gerektiğine dair bir açıklama yaptı.
O an, hayatımda belki de ilk kez, yalnız hissetmektense bir adım daha ileri gitmenin gücünü hissettim. Bacaklarım için bir adım atmam gerekiyordu, çünkü artık onları saklamaya, çekinmeye, sürekli utanç içinde yaşamaya devam etmek istemiyordum.
Yavaş Yavaş Değişim
Doktor, tedavi sürecini anlatırken, önce fiziksel değişimden daha çok, ruhsal olarak nasıl etkilenebileceğimi anlattı. O an bir anda gerçek bir farkındalık hissettim. Bacaklarımın benimle olan hikâyesi, çok daha derindi ve fiziksel bir tedaviyle birlikte bir özgürlük de bulabilecektim. Süreç her ne kadar uzun olursa olsun, zamanla doğru yolda ilerlediğimi hissettim.
Doktorun önerdiği egzersizlere sadık kaldım ve bacaklarımın her gün biraz daha değiştiğini, düzelmeye başladığını hissettim. Başlangıçta her şey çok zorlayıcıydı. Ama her gün biraz daha ilerlemem gerektiğini bilerek, kendi içsel mücadelemle başa çıkmayı öğrendim. Kimse bu sürecin benim için ne kadar kıymetli olduğunu bilemezdi. Fakat her egzersiz bir adım daha özgürleşmek, biraz daha rahatlamak demekti.
Parantez Bacak İçin Gittiğim Bölüm ve Aldığım Mesaj
Ortopedi bölümüne ilk gidişimde yaşadığım o içsel sıkıntıyı ve heyecanı hiç unutmam. O an, parantez bacak sorunumu çözmek için bir doktora gitmenin beni ne kadar özgürleştireceğini kavramıştım. Belki basit bir soru gibi görünebilir, “Parantez bacak için hangi bölüme gidilir?” Ancak bu soru, aslında kendimi kabul etme yolculuğumun ilk adımıydı. O yüzden kendimi sorgularken, bu adımın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.
Zamanla bacaklarımda iyileşme başladıkça, Kayseri’nin sokaklarında yürürken artık insanlar bana bakmıyordu. O an içimde bir rahatlık vardı, bir huzur. Benim için önemli olan tek şey, bu soruyu sormak, tedaviye başlamak ve kendi yolumu bulmaktı.
Sonuç: Kendimi Sevmek
Parantez bacak sorusunu çözmek için gittiğim bölüm, aslında sadece fiziksel değil, duygusal bir iyileşme sürecinin de başlangıcıydı. Kimse bedenini ve ruhunu olduğu gibi kabul etmezse, o kadar çok kaybeder ki… Bacaklarımda oluşan değişim, beni bir bütün olarak daha güçlü kıldı. Bazen hayatın en karmaşık soruları, aslında en basit adımlarla çözülür.
Bugün, Kayseri’deki o dar sokakta yürürken, bacaklarımın bana hissettirdiklerinin bir geçmişten gelen yükten başka bir şey olmadığını fark ettim. Artık bu soruya daha farklı bakıyorum: Bedenim, her haliyle beni ben yapıyor.